<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<language>fa</language>
<journal_id_issn></journal_id_issn>
<journal_id_issn_online></journal_id_issn_online>
<journal_id_pii></journal_id_pii>
<journal_id_doi></journal_id_doi>
<journal_id_isnet></journal_id_isnet>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid></journal_id_sid>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1384</year>
	<month>4</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2005</year>
	<month>7</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>10</volume>
<number>3</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>روش‌شناسی اقتصادی: تئوری و عمل</title_fa>
	<title></title>
	<subject_fa></subject_fa>
	<subject></subject>
	<content_type_fa></content_type_fa>
	<content_type></content_type>
	<abstract_fa>این مقاله در مورد نظریه و عمل روش‌شناسی اقتصاد به رشته نگارش درآمده است و به مسئله مستعمل و نخ‌نمای رایج مقایسه نظریه با عمل نمی‌پردازد. شناسایی روش‌شناسی که اقتصاددانان واقعاً در عمل به کار می‌بندند بسیار جالب‌تر از پرسش در مورد عمل آنها بدان چیزی است که از آن جانبداری می‌نمایند. به روشنی، این پرسش تا حدودی تجربی است و همچون تمام پرسش‌های تجربی، نیازمند چارچوبی نظری برای بررسی جزئیات تجربی است. بدین منظور به ارائه «نظریه روش‌شناسی» می‌پردازم که در بیش از 30 سال گذشته آن را به‌کار بسته‌ام. با توسل به این نظریه روش‌شناسی برخی از شیوه‌هایی را بررسی خواهم کرد که امروزه روش‌شناسی از طریق آنها به عمل در می‌آید.</abstract_fa>
	<abstract></abstract>
	<keyword_fa></keyword_fa>
	<keyword></keyword>
	<start_page>5</start_page>
	<end_page>36</end_page>
	<web_url>http://eprj.ir/browse.php?a_code=A-10-4-101&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>
		<RECEIVE_DATE>
			Jan 29 2012
		</RECEIVE_DATE>

		<RECEIVE_DATE_FA>
			1390/11/9
		</RECEIVE_DATE_FA>



		<author_list>
	<author>
	<first_name>Mahmood</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Motavaseli</last_name>
	<suffix></suffix>
	<affiliation></affiliation>
	<first_name_fa>محمود</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>متوسلی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>motvaseli@ut.ac.ir</email>
	<code></code>
	<orcid></orcid>
	<coreauthor>
Yes
	</coreauthor>
	<affiliation_fa>دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Elnaz</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Ibrahimi</last_name>
	<suffix></suffix>
	<affiliation></affiliation>
	<first_name_fa>ایلناز</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>ابراهیمی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code></code>
	<orcid></orcid>
	<coreauthor>
No
	</coreauthor>
	<affiliation_fa>دانشگاه تهران</affiliation_fa>
	 </author>


		</author_list>


	</article>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>اندیشیدن به آینده</title_fa>
	<title></title>
	<subject_fa></subject_fa>
	<subject></subject>
	<content_type_fa></content_type_fa>
	<content_type></content_type>
	<abstract_fa>سیر پرشتاب تحولات در جهان امروز نیاز به روشی نظام‌مند برای تفکر درباره آینده را آشکار می‌سازد. این نوشتار نیز با این هدف تنظیم شده است که نخست خواننده را متوجه این ضرورت سازد و دوم اینکه به طور مقدماتی او را با فنون و روش‌های این کار آشنا سازد. به نظر «جیم دیتور» اصول آینده‌نگری بدین شرح است: آینده قطعی هنور نیامده و هنوز وجود ندارد که بتوان آن را شناخت. آنچه مسلم است اینکه آینده مانند گذشته نخواهد بود. ما تنها می‌توانیم درباره آینده‌های ممکن و محتمل یا آینده مطلوب و نامطلوب سخن بگوییم. آینده را نمی‌توان پیشگویی کرد. هر ایده مفیدی که درباره آینده ارائه می‌شود به احتمال قوی در بدو امر مضحک به نظر خواهد رسید. مقبول‌ترین نظریه‌هایی که در مورد آینده به عنوان «محتمل‌ترین رویداد در آینده» شناخته شده و مورد پذیرش عمومی قرار می‌گیرند، معمولاً در عمل نامحتمل‌ترین سناریو هستند. لازم است بین پیشگویی و پیش‌بینی تفاوت قایل شویم. پیشگویی به معنی تلاش برای پیشاپیش حدس زدن دقیق آن چیزی است که قطعاً روی خواهد داد ولی پیش‌بینی صرفاً یک جمله شرطی است که به جای حدس زدن آینده بیان می‌کند تحت شرایط و مفروضات معینی چه اتفاقی می‌تواند رخ بدهد. انسان اصلی‌ترین منشأ نااطمینانی در آینده است و هر چه موضوع مورد پیش‌بینی بیشتر با عوامل انسانی در هم آمیخته باشد پیش‌بینی آن دشوارتر خواهد بود. آینده‌نگری به طور کلی دو جنبه اساسی دارد: 1. پژوهش در زمان حال؛ 2. پژوهش در آینده. پژوهش در زمان حال حاوی دو جزء اصلی است: شناخت روندها و شناخت پدیده‌های در حال ظهور و آینده‌ساز. پژوهش در آینده بر مبنای شناخت حاصله در زمان حال صورت می‌گیرد. روش دلفی؛ الگو‌های پیش‌بینی آماری و سناریوپردازی روش‌های متداول پژوهش در آینده هستند. به‌‌رغم بدیهی بودن نیاز به آینده‌نگری گاه عوامل متعددی مانع از توجه به آینده در جامعه و زندگی فردی ما می‌شوند.</abstract_fa>
	<abstract></abstract>
	<keyword_fa></keyword_fa>
	<keyword></keyword>
	<start_page>37</start_page>
	<end_page>50</end_page>
	<web_url>http://eprj.ir/browse.php?a_code=A-10-4-102&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>
		<RECEIVE_DATE>
			Jan 29 2012Jan 29 2012
		</RECEIVE_DATE>

		<RECEIVE_DATE_FA>
			1390/11/9
		</RECEIVE_DATE_FA>



		<author_list>
	<author>
	<first_name>Yosef</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Jamasi</last_name>
	<suffix></suffix>
	<affiliation></affiliation>
	<first_name_fa>یوسف</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>جمسی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code></code>
	<orcid></orcid>
	<coreauthor>
Yes
	</coreauthor>
	<affiliation_fa></affiliation_fa>
	 </author>


		</author_list>


	</article>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>به سوی گونه‌شناسی فرا اثبات گرایانه نظریه برنامه‌ریزی</title_fa>
	<title></title>
	<subject_fa></subject_fa>
	<subject></subject>
	<content_type_fa></content_type_fa>
	<content_type></content_type>
	<abstract_fa>در سال‌های اخیر غلبه نظریه برنامه‌ریزی فرااثبات‌گرا به‌راستی زمینه اجتماعی و سیاسی نظریه‌ها را برجسته ساخته است. اثرگذاری این نظریه در اشکال گوناگون صورت گرفته است. از جمله در رویکردهای مشارکتی، پسامدرن و نوعمل‌گرا تأثیر قابل توجهی داشته است. اما حوزه‌ای که نسبت به این تحولات و تفاسیر گسترده واکنشی نشان نداده، گونه‌شناسی‌های برنامه‌ریزی است. گونه‌شناسی‌ها روش‌های اکتشافی برای دانشگاهیان و کارشناسان اجرایی فراهم می‌آورند تا بتوانند به کمک آنها چشم‌انداز عقایدی را به دقت ترسیم کنند، که بر رشته ویژه‌ای تأثیر می‌گذارند. به همین جهت گونه‌شناسی‌ها برای شناخت حوزه نظری متنوعی مانند برنامه‌ریزی، اهمیت اساسی دارند. در این مقاله سعی شده که گونه‌شناسی فرا اثبات‌گرا در نظریه برنامه‌ریزی ارائه شود. گونه‌شناسی من براساس مضامین گسترده‌ای شکل گرفته که در فرااثبات‌گرایی مطرح است. مضامینی مانند این عقیده که تمام نظریه‌ها به میزانی زیاد یا کم هنجاری هستند، مفهوم غیرخطی از زمان و پیشرفت و معرفی درجه تغییر فضایی و زمانی در هر شناختی که به تدوین، تفسیر و کاربرد نظریه مربوط باشد. نتیجه این کار رویکردی است که مخالف دوگانگی سنتی موجود در نظریه برنامه‌ریزی است، یعنی تمایز رویه‌ای-محتوایی و شکاف نظریه- کاربست. همچنین این مقاله ضمن ارائه تفسیر متنوع و منحصر به فرد مکانی از نظریه برنامه‌ریزی در مقیاس ملی و زیر ملی، به رد این ایده می‌پردازد که تفسیر محلی از نظریه‌ها و کاربرد آنها می‌تواند با ایده‌های حاکم در مقیاسی بالاتر (اغلب فرا ملی)، سازگار باشد.</abstract_fa>
	<abstract></abstract>
	<keyword_fa></keyword_fa>
	<keyword></keyword>
	<start_page>51</start_page>
	<end_page>77</end_page>
	<web_url>http://eprj.ir/browse.php?a_code=A-10-4-103&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>
		<RECEIVE_DATE>
			Jan 29 2012Jan 29 2012Jan 29 2012
		</RECEIVE_DATE>

		<RECEIVE_DATE_FA>
			1390/11/9
		</RECEIVE_DATE_FA>



		<author_list>
	<author>
	<first_name>Fatemeh</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Taghizadeh</last_name>
	<suffix></suffix>
	<affiliation></affiliation>
	<first_name_fa>فاطمه</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>تقی‌زاده</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code></code>
	<orcid></orcid>
	<coreauthor>
Yes
	</coreauthor>
	<affiliation_fa></affiliation_fa>
	 </author>


		</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
