XML English Abstract Print


1- دانشگاه شریف، دانشگاه شریف
2- دانشگاه شهید بهشتی
3- دانشگاه شریف ، rahmati@sharif.edu
چکیده:   (175 مشاهده)
چکیده: پس از تصویب قانون مالیات بر ارزش افزوده در سال ۱۳۸۷، مقرر شد بخشی از درآمدهای آن تحت عنوان «عوارض ارزش افزوده» بین شهرداری‌ها و دهیاری‌ها توزیع گردد. سهم‌بری شهرداری‌ها و دهیاری‌های ایران از درآمدهای مالیاتی«درآمدهای انتقالی درون‌حاکمیتی» نامیده و در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته، تامین‌کننده‌ی بخشی از بودجه‌ی دولت‌های محلی و به هدف کاهش نابرابری منطقه‌ای است. نحوه توزیع عوارض در سالیان مختلف هم در قوانین دائمی و هم در قوانین بودجه سنواتی بدلیل اهمیت همواره دستخوش تغییر شده است. علیرغم توجه سیاست‌گذار در ادبیات اقتصادی مطالعه دقیقی بر نحوه و ساختار توزیع و اثر آن بر نابرابری بین منطقه‌ای مشاهده نمی‌شود. این مطالعه با استفاده از داده‌های توزیع عوارض بین شهرستان‌ها نتیجه می‌گیرد که ضریب جینی توزیع عوارض مالیات بر ارزش افزوده در سطح استانی در سال 1395، 0.64 بوده که با تغییر قانون توزیع در سال 1396 با اندکی بهبود به 0.61 رسیده است. در سال 1397 تغییرات محسوسی نسبت به سال 1396 نداشته اما سال 1398 با توزیع ناعادلانه‌تر عوارض مالیات بر ارزش افزوده مواجه بوده‌ایم به طوریکه ضریب جینی توزیع آن عدد 0.67 بوده است. این مطالعه (1) نشان می‌دهد توزیع عوارض قانون جدید مالیات بر ارزش افزوده بسیار ناعادلانه است (2) بر اساس تخمین تصریح تابلویی بین‌استانی توزیع ناعادلانه عوارض موجب افزایش نابرابری منطقه‌ای می‌شود (3) پیشنهاداتی در جهت توزیع منصفانه‌تر عوارض پیشنهاد می‌دهد و ضرورت اصلاح قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب سال 1400 را برجسته می‌کند.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: توسعه اقتصادی، اقتصاد منطقه ای و رشد
دریافت: 1400/4/5 | پذیرش: 1401/3/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه برنامه ریزی و بودجه می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Planning and Budgeting

Designed & Developed by : Yektaweb